yüzbin kere tövbe eder yine şarap içeriz...

aynı şarkıyı tekrar tekrar dinlemek, aynı şeyi tekrar tekrar düşünmek, aynı hatayı tekrar tekrar yapmak ve aynı hataya tekrar tekrar üzülmek. cem karaca'nın dediği gibi yüzbin kere tövbe eder yine şarap içeriz. ve tekrar yazıyorum...

ne yazacağımı bilmiyorum ama artık üzülmüyorum. ağzımda sakızın verdiği bir metronom süresinde yaşıyorum hayatı artık. evet bazen üzülüyorum ama bir o kadar da kendime inanıyorum. tek eksiğim ise kendime biraz güven. evet bazen çok ve gereksiz konuşuyorum ama böyle bir insan değilim.

nefret edenim çok, sevenim ise yok denecek kadar azdır belki. hatta biraz "eric cartman" vari tavırlarımda yok değildir.

Ama...

her zaman ağzım kulaklarımda dolaşamam,

her zaman hayatı boşverip dururdum,

yeter mi bu kadar boşluk demesini bilirim,

her zaman her kişi için farklı konuşamam,

ve...gerçekten bir insanı bilerek kırmam.

saygılarımla demesini bilirim.

(bi de kendimi bu kadar övdüğüme bakmayın, normalde bugüne kadar hangisini yapmışım bir sorun. altı tanesinden en fazla dört tanesini yapmışımdır.)